Hey! That's My Fish! (ปลาข้าใครอย่าแตะ!)
กับ FOR SALE (ค้นหาสุดยอดนักประมูล)
ซึ่งสองเกมส์หลังนี้จะมีความแตกต่างกับ Saboteur ตรงที่เป็นเกมแนววางแผนแบบ 100 % ไม่มีการเสี่ยงดวงกับ resource ใดๆ ทั้งนั้น ทุกอย่างเริ่มต้นเท่าเทียมกัน แล้ววัดกันด้วยใจ กับสมองเพียวๆ จึงไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันใดให้ลุ้น ให้หวัง หรือไม่มีการพลิกล็อคนั่นเอง พอเล่นติดกันทั้งสองเกมส์ เล่นเอารู้สึกปวดหัวไปเลย (สงสัยบริหารสมองน้อยไปหน่อย) โดยเฉพาะ Hey! That's My Fish! ที่อารมณ์เหมือนเล่นหมากรุกกับคน 3 คนพร้อมกัน เลยทำให้เข้าใจว่าการที่เกมส์ส่วนใหญ่ที่มักจะมีส่วนใดส่วนหนึ่งในเกมเป็นการสุ่ม วัดดวงนั้นช่วยให้สนุกกับการลุ้น ทำให้เกมไม่เครียดเกินไป และเป็นการให้โอกาสกับคนที่ตกเป็นรองสามารถพลิกสถานการณ์ขึ้นมาได้นั่นเอง เพราะจะให้วัดไอคิวกันอย่างเดียว คนไอคิวไม่ดีก็ไม่มีลุ้นแล้วจะทำให้หมดสนุกจนไม่อยากกลับมาเล่นอีกเลย หรือเป็นการทำให้ความไม่ยุติธรรมของพันธุกรรมและไอคิวที่ติดตัวมาหมดไปด้วยการวัดดวงแทนนั่นเอง
...คนเราแข่งอะไรก็แข่งได้ แต่แข่งบุญ แข่งวาสนา มันแข่งกันไม่ได้....?
คำถามโลกแตก : แล้วความยุติธรรมอยู่ที่ไหน?
คำตอบ (มั้ง) : อยู่ที่มุมมอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น