กาลครั้งหนึ่ง สมัยข้าพเจ้ายังบริสุทธิ์ไร้เดียงสา พระมารดาทรงเมตตาซื้อเครื่องเกมแฟมิคอมให้ ข้าพเจ้าซาบซึ้งใจเป็นยิ่งนัก จึงทดแทนคุณด้วยการเล่นเกมทั้งวันทั้งคืน ไม่สนใจการเรียน เอาให้คุ้มกับเงินที่พระมารดาเสียไป วันๆ เอาแต่นั่งเล่นเกม นั่งก็เล่น กินก็เล่น นอนก็เล่น ในฝันยังเล่น สมเป็นลูกกตัญญูยิ่งนัก (...)
เกมแรกที่ข้าพเจ้าประสพพบเจอนั้นช่างติดตราตรึงใจ เปรียบได้กับรักแรกพบก็มิปาน
"อา..หลงรักเข้าซะแล้ว......ท่านมาริโอ้!!!"
หนวดของเขาช่างงามสง่า รูปร่างสัดส่วนช่างสมบูรณ์เย้ายวนชวนพิศมัยเสียนี่กระไร ข้าพเจ้าต้องบังคับท่านลุงโดดไปโดดมาตะลุยผ่านฉากต่างๆ มากมาย จนในที่สุด! ในที่สุด! อีกนิดเดียวท่านลุงก็จะสามารถช่วยเจ้าหญิงได้แล้ว เพียงแค่กระโดดเหยียบหัวเต่ายักษ์หน้าตาโง่ๆ (แต่เล่นเอาเกือบตาย) นั่นได้อีกทีเดียวเท่านั้น ฉากจบอันสดใสและสุดซึ้งกำลังรอข้าพเจ้าอยู่!
จังหวะนี้แหละ! โดดเลยท่านลุงหนวด!
"ดึ๋ง!"
แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ม...มั...น กระ กร...ะ กระๆๆ ตุกๆๆ ตุก ตุก แล้..ว มั..นก็
ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
"..."
".......!"
แล้วข้าพเจ้าก็ทำได้แค่นั่งอึ้งๆ นิ่งๆ พร้อมกับพบว่า หลายชั่วโมงที่เสียเวลาเล่นมานั้นสูญเปล่าไปแล้วเรียบร้อย... แถมยังโดนพระมารดายึดเครื่อง เนื่องจากทดแทนคุณหนักไปหน่อยอีก
ความรักของข้าพเจ้ากับท่านลุงจึงจบลงโดยไม่มีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกันใหม่เช่นนี้แล...
"แฟมิคอม! ท่านลุง! คัมแบ็คคคคคคคค!!!!!"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น